بركه نقره اي

باران برای من همیشه نشونی از تو بوده...........................................................

سال نو مبارک

ساحل وموج

موجی به ساحل آمدویک بوسه برگرفت گامی جلوترآمدوبوسی دگر گرفت

باکفتن عبارت-دیوانه ای مگر-!؟ جنگی میان ساحل و آن موج درگرفت

موج ازگذشته هاوزمانهای دورِ دور راز نهانِ سینه خود را ز سر گرفت

ساحل به اعتراض لب خود ز هم گشود این بار موج بوسه ای آهسته تر گرفت

ساحل که لب ز بوسه آن موج می گزید آغوش خودگشوده و او رابه بر گرفت

امّادریغ و درد که این موج پرفریب بااین تبانی ازمن مسکین گُهرگرفت

شعر از دوست خوبم اسد که لطف کردند برای آپ قبلی گذاشتند

لب پنجره ی صبح نشسته بودم که رهگذر عبور کرد !

طلایی گندم روی حصیری کلاهش برق می زد .

زمین گام هایش را در آغوش گرفته بود

و او آویزان اندیشه ، تاب می خورد !

رها و بی پروا ...

نه دلداده ی لبخند بود ، نه خام نجوا

سبزه ای دید ، بوسید !

مورچه را دانه ای بخشید ، دلتنگی حوض را ماهی کشید .

شانه به شانه ی نور ، مهر پاشید !

...

خواستم بپرسم :

آی عابر آبی ، تو " سبز بودن " را از ... آموخته ای ؟

...

پنجره ی معنا بسته شده بود و قاصدک سبک تر از خیال پر کشید .  

نمي دانم محبت را بـر چه کاغذي بنويسم که هرگز پاره نشود.

        بـرچـه گلـي بـنويـسم که هـرگز پرپر نشـود.

             بـر چه ديواري بنويسم که هرگز پاک نشود.

                  بـر چه آبـي بنويسم که هـرگز گل آلود نشود .

                         وسرانجام بـر چه قلـبي بنويسم که هـرگز سـنگ نشود